قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

رب [رَبّ ]: از تربیت مشتق است‌ که به معنی اصلاح و رعایت امور دیگران است‌. هروی‌ گفته است‌: يقال لمن قام بإصلاح شئ و إتمامه : «قد ربه، و منه الربانيون لقيامهم بالكتب» (تفسير القرطبى 1/133) (به شخصی ‌که ‌کاری یا چیزی را تکمیل ‌کند می‌گویند: آن را تربیت ‌کرده است‌، و کلمه‌ی «‌ربانیون‌« از این مقوله می‌باشد؛ چون به‌ کتب اشتغال دارند و به آن می‌پردازند)‌. ‌کلمه‌ی «رب» بر چندین معنی اطلاق می شود از قبیل: مالک‌، مصلح‌، معبود، سرور و فرمانروا. (ترجمه تفسیر صفوة التفاسیر)؛ ‏ « رَبّ » : پروردگار . مصدري است به معني تربيت ، و در آیه ی { الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ (فاتحه/ 2)} (ستايش خداوندي را سزا است كه پروردگار جهانيان است) در معني اسم فاعل ، يعني مربّي به كار رفته است ، و صفت ( الله ) مي‌باشد . ‏(تفسیر نور، دکتر مصطفی خرمدل)؛ رب‌: به‌ معني‌ پروردگار، مالك‌، سرور، سالار، مصلح‌، مدبر و معبود؛ اسمي‌ از اسماي‌ خداوند متعال‌ است‌ و برغيروي‌ ـ جز با قيد و اضافت‌ ـ اطلاق‌ نمي‌شود؛ مثل‌ اين‌ كه‌ بگويي‌: «هذا الرجل‌ رب ‌المنزل‌: اين‌ مرد رب‌ (صاحب‌) منزل‌ است‌«.(تفسير انوار القرآن، عبدالرؤوف مخلص)