قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

كرامت: كار فوق‌العاده‌اي است كه خداوند بردست بندگان صالح خود ظاهر مي‌كند، فرق نمي‌كند زنده باشد يا مرده و اين كرامتي است كه خداوند به اوليا خود مي‌بخشد كه با آن ضرري را دفع و يا منفعتي را جلب و يا حقي را نصرت دهد، و اين كار به اراده و خواست آن بنده صالح نيست، همان طور كه پيامبران در معجزات خويش اختيار نداشتند، بلكه به خواست و اراده الله بستگي دارد.

خداوند مي‌فرمايد: « وَقَالُوا لَوْلا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَاتٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّمَا الآيَاتُ عِنْدَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ (50)»

گفتند: چرا معجزاتي از سوي پروردگارش براو نازل نشده؟ بگو: معجزات همه نزد خداست (و به فرمان او نزل مي‌شود) من تنها بيم دهنده‌اي آشكارم. «عنكبوت/50»

اوليا الله قدرت تصرف در جهان هستي (آسمان و زمين) را ندارند مگر به همان اندازه كه ديگر بندگان به انجام دادن آن اعمال قدرت دارند همانند زراعت و تجارت و بنايي ساختمان و غيره، آن‌هم به اذن و اراده الله.

امكان شفاعت ايشان در عالم برزخ براي ديگر مخلوقات (زنده يا مرده) مقدور نيست، مگر به اجازه الله. خداوند مي‌فرمايد: « قُلْ لِلَّهِ الشَّفَاعَةُ جَمِيعًا » بگو: تمام شفاعت از آن الله است. «زمر/44»

و فرموده است: «وَلا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفَاعَةَ إِلا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ (86)»

كساني را كه غير از او مي‌خوانند قادر بر شفاعت نيستند، مگر آن‌ها كه شهادت به حق داده‌اند و بخوبي آگاه‌اند. «زخرف/ 86»

و فرموده: « مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلا بِإِذْنِهِ »

كيست كه در نزد او جز به فرمان او شفاعت كند؟ «بقره/255»

هر كس معتقد باشد كه اوليا الله در عالم هستي تصرف مي‌كنند يا از غيب آگاهي دارند كافر است. خداوند مي‌فرمايد: « لِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَمَا فِيهِنَّ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (120)»

«مائده / 120»

«حكومت آسمان‌ها و زمين و آنچه درآن‌هاست از آن خداست و او بر هر چيزي تواناست.

و نيز فرموده است: «قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ الْغَيْبَ إِلا اللَّهُ »

(بگو: كساني كه در آسمان‌ها و زمين هستند غيب نمي‌دانند جز خدا) «نمل/65»

و همچنين دستور خداوند به پيامبرش: (كه تمام گمان‌ها را كنار مي‌زند و حق آشكار مي‌شود):« قُلْ لا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلا ضَرًّا إِلا مَا شَاءَ اللَّهُ وَلَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (188)»

«بگو: من مالك سود و زيان خويش نيستم، مگر آنچه را خدا بخواهد (و از غيب و اسرار پنهان نيز خبر ندارم مگر آنچه خداوند اراده كند) و اگر از غيب باخبر بودم، سود فراواني براي خود فراهم مي‌كردم و هيچ بدي (زياني) به من نمي‌رسيد، من فقط بيم دهنده و بشارت دهنده‌ام براي گروهي كه ايمان مي‌آورند (و آماده پذيرش حقند). «اعراف/188»



انجمن دائم پژوهشهاي علمي و افتا1/388



IslamPP.Com