قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

عبد الله بن الزبیر رضى الله عنه‏

عبد الله بن الزبیر العوام. مادرش زن عوام، صفیه بود عمه مصطفى علیه السّلام و اول فرزند که در مدینه آمد بعد از ظهور اسلام او بود، و چون حسین از مکه بکوفه رفت، عبد الله زبیر همانجا باستاد، او در کعبه آمد و خلق را جمع کرد، و لعن یزید ظاهر گردانید، و خلق با او بیعت کردند.

باهل مدینه مکتوب نوشت: تا بنی امیه را از شهر مدینه اخراج کردند و زهد و نماز و روزه آغاز نهاد، و خلق عظیم بدو رغبت کردند.

چون خبر به یزید رسید، مسلم بن عقبه را با لشکر بسیار بمدینه فرستاد تا از خلق مدینه چهار هزار مرد بکشتند، و هفتاد کس را از انصار [4] شهید کردند، مسلم بن عقبه روى از مدینه بمکه نهاد، در راه کشته شد، و حصین بن نمیر [5] را بر لشکر بمکه فرستاد، چون بمکه رسید، عبد الله زبیر در حرم کعبه آمد، آن جماعت بر کعبه منجنیق نهادند، و یک رکن را خراب کردند، حق تعالى صاعقه برایشان فرستاد، تا هفده تن بسوختند، پس مختار بن عبید [6] با لشکرى بیامد، و ایشان را از مکه بیرون کرد، ناگاه خبر مرگ یزید[7] رسید ایشان بشام رفتند، و کار عبد الله زبیر در حرم بالا گرفت، [8] و اسم خلافت بر خود نهاد، و حجاز و عراق و خراسان و یمن و مصر و شام، دیگران همه را ضبط کرد، و خلافت و امر او تا عهد عبد الملک مروان بداشت‏.

او حجاج یوسف را نامزد کرد تا بمکه آمد، و مدتى حصار داد، ابن زبیر را در منجنیق نهاد او را بکوفت و پوست کشید و پرکاه کرد و بیاویخت و مدت عمر او هفتاد و دو سال بود، و مدت خلافت او سیزده سال بود.

زیرنویسها:

[1] الکامل: بن نمیر التمیمى.

[2] کذا، طبرى و مسعودى و مجمل، زرعه بن شریک التمیمى.

[3] اصل: ا نش.

[4] اصل، انصارى.

[5] اصل: شهیر، مجمل و غیره: نمیر.

[6] کذا، مسعودى و محمل: مختار بن ابى عبید ثقفى.

[7] اصل: نرعان، به تخمین اصلاح شد اصابه گوید: و حاصر ابن الزبیر حتى بلغهم وفات یزید بن معاویه (ج 6 ص 366).

[8] اصل: بالا گشت گرفت.

به نقل از کتاب: طبقات ناصرى، مؤلف: ابو عمر عثمان بن محمد المنهاج سراج الجوزجانى (م بعد 658)، تحقیق: عبد الحى حبیبى قندهارى، تهران، دنیاى کتاب، چ اول، 1363ش.